Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2017

Η «Μαρξιστική» αγυρτεία του Χρήστου Κεφαλή, ο Άσαντ και ο «αριστερός» φασισμός

Παγκοσμιοποιητική «Αριστερά» και λαϊκά εργατικά στρώματα
Ένα άθλιο φαινόμενο που αναπτύσσεται δραματικά τελευταία μετά την ανάπτυξη του μαζικού λαϊκού κινήματος ενάντια στην παγκοσμιοποίηση είναι ότι η παγκοσμιοποιητική «Αριστερά», είτε κυβερνά (όπως στο Ελληνικό προτεκτοράτο της Υπερεθνικής ελίτ) είτε όχι, συντάσσεται απόλυτα με τις ντόπιες ελίτ που λειτουργούν σαν τα όργανα της Υπερεθνικής ελίτ (Υ/Ε), η οποία διαχειρίζεται την Νέα Διεθνή Τάξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Δηλαδή, η «Αριστερά» που παίρνει δεδομένη την παγκοσμιοποίηση  και τους θεσμούς της  (ΕΕ στην Ευρώπη, NAFTA στην Αμερική, ΔΝΤ και ΠΟΕ κλπ.) –που είναι και η μεγάλη πλειοψηφία της Αριστεράς, αφού σε αυτήν ανήκει και τμήμα τουλάχιστον της Μαρξιστικής Αριστεράς–απαρνιέται κατάφωρα τα εργατικά στρώματα που ήταν η παραδοσιακή πολιτική και εκλογική πελατεία της. Και αυτό, παρά το γεγονός ότι στο κίνημα αυτό κατά της παγκοσμιοποίησης πρωτοστατούν τα εργατικά λαϊκά στρώματα, τα κύρια θύματα της. Η αναπόφευκτη συνέπεια είναι η μαζική μετακόμιση της εργατικής τάξης από τα κόμματα αυτά (σοσιαλδημοκρατικά και εργατικά κόμματα ή κόμματα της ριζοσπαστικής «αριστεράς», όπως η «πρώτη φορά Αριστερά» των πολιτικών απατεώνων του ΣΥΡΙΖΑ) προς άλλα κόμματα και κινήματα και κυρίως προς το ανερχόμενο παντού νεο-εθνικιστικό κίνημα.
Και όπου μεν υπήρχε παραδοσιακά μια ισχυρή Αριστερά, όπως στη Γαλλία, τα  λαϊκά εργατικά στρώματα στράφηκαν προς κόμματα του ανερχόμενου νεο-εθνικιστικού κινήματος που έχουν και προοδευτικό κοινωνικό πρόγραμμα, όπως το Eθνικό Μέτωπο της Λε Πεν, που έχει υιοθετήσει σχεδόν όλη την παραδοσιακή ατζέντα της Αριστεράς, την οποία η τελευταία έχει εγκαταλείψει με την πλήρη ενσωμάτωσή της στη ΝΔΤ. Δηλαδή την ατζέντα που περιλαμβάνει όχι μόνο μια γνήσια εναντίωση στις «4 ελευθερίες» –της ελεύθερης κίνησης κεφαλαίου, αγαθών, υπηρεσιών και εργασίας– αλλά και πολιτικές πλήρους απασχόλησης, ευρέων κρατικοποιήσεων και, προπαντός, πολιτικές ενάντια στους εγκληματικούς πολέμους της Υ/Ε στο Ιράκ, Λιβύη και Συρία που υπόσχεται ν’ αντικαταστήσει με πολιτικές μη επέμβασης σε άλλα κράτη και ειρηνικών σχέσεων με τη Ρωσία, την Κίνα κλπ..
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΕΔΩ