Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Ατάκες : «Λεφτά υπάρχουν»


Καθοδόν προς την 19η Ιανουαρίου 2017!

Από τον αντιμνημονιακο επαναπατριζόμενο Θεσσαλό Πολίτη Βάιο Φασούλα

Απ’ αφορμή τη συνάντηση «κορυφής» της κας Φ. Γεννηματά με τον «Λεφτά υπάρχουν», πρόσφατα γράφαμε για το… «Θέμα της ημέρας …υψηλών κομματικών προδιαγραφών που άνοιξε το σάπιο σεντούκι και άδειασε το αλλοιωμένο περιεχόμενο να αεριστεί από τη ναφθαλίνη για να το χρησιμοποιήσει ως «πολιτικό» εμπόρευμα σε μια επίσης αλλοιωμένη κομματική αγορά από τους ίδιους. Μια συνάντηση που μόνο στο πάλαι ποτέ ξοφλημένο ΠαΣΟΚ θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί από αυτούς γι’ αυτούς, όπως άλλωστε φαίνεται και στο κομματικό τους σύμβολο, «μόνο μαζί μπορούμε…».
Σήμερα απ’ αφορμή την αναμενόμενη δίκη του ΓΑΠ- για τα «λεφτά υπάρχουν» στις 19 Ιανουαρίου 2017, θέλουμε να πιστεύουμε πως ο εορτασμός των Φώτων να φώτισε την ελληνική κοινωνία και όσους ασχολούνται με δίποδα όντα που πρόσβαλαν και ζημίωσαν την πατρίδα. Δυστυχώς, η δημοκρατία στον τόπο μας σε ακραίες-προδοτικές περιπτώσεις είναι χαλαρή και αυτό το βλέπουμε στην ελευθερία που απολαμβάνουν τρωκτικά που έπρεπε να ήταν, τουλάχιστον, φυλακή. Και είναι τύποι σαν τον "λεφτά υπάρχουν" που χωρίς κανένα ίχνος ντροπής και ενοχής κυκλοφορούν ανάμεσά μας και όχι μόνο. Προσπαθούν να επανασυνδέσουν την κομματική αποστροφική τους μπόχα με τους εναπομείναντες ψηφοφόρους της αθλιότητας. Ελλάς το μεγαλείο σου. Ντροπή σας, ψευτοέλληνες, όσοι ανέχεστε τη σαπίλα στον τόπο μας.
Το ΠαΣΟΚ δεν πρόκειται να σας μοιράσει παράδες κι ούτε να σας βολέψει σε θέσεις…, εκτός  αν η κυρία Γεννηματά έχει ορισμένες κρατημένες θέσεις σε τράπεζα…, που κάποιοι δύστυχοι και ξοφλημένοι, φερέφωνα της ματαιότητας οραματίζονται, τρέφουν φρούδες ελπίδες…,(κύριο χαρακτηριστικό τους…,) και τρέχουν σαν το σκύλο να αρπάξουν κανένα κόκαλο να γλύψουν. Δεν μάθανε, οι άμοιροι, πως το κομματικό φαγοπότι τέλειωσε και το μόνο που κάνουν με τις εμφανίσεις τους είναι να γελοιοποιούνται και επιπλέον να εισπράττουν την αποδοκιμασία και οργή της υγιούς και άσπιλης-ακομάτιστης κοινωνίας...
Ε.Ε. –Τρίκαλα  Ιανουάριος 16  2017   www.fasoulas.de    e-mail: vaios@fasoulas.de


Read more »

Να κηρυχθεί σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης ο Δήμος Καρδίτσας

Ζητά από το ΥΠΕΣ ο Περιφερειάρχης Θεσσαλίας κ. Κων. Αγοραστός ανταποκρινόμενος άμεσα στο σχετικό αίτημα που του απέστειλε ο Δήμαρχος Καρδίτσας κ. Φωτ. Αλεξάκος
Την κήρυξη του Δήμου Καρδίτσας στο σύνολο του, σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης Πολιτικής Προστασίας, λόγω της ισχυρής και μεγάλης διάρκειας χιονόπτωσης, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν ανυπολόγιστες ζημιές, ζητά ο Περιφερειάρχης κ. Κων. Αγοραστός με υπ' αριθμ. 27/16-1-2017 έγγραφό του προς  το Υπουργείο Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης- Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας ανταποκρινόμενος άμεσα στο σχετικό αίτημα που του υπέβαλε την ίδια μέρα ο Δήμος Καρδίτσας.
Το αίτημα του Δήμου Καρδίτσας
Στο αρχικό αίτημα του Δήμου προς την Περιφέρεια Θεσσαλίας ο Δήμαρχος Καρδίτσας κ. Φωτ. Αλεξάκος τονίζει τα εξής:
“Αξιότιμε κ. Περιφερειάρχη,
Όπως γνωρίζετε, τις τελευταίες ημέρες ο Δήμος Καρδίτσας αντιμετωπίζει μια πρωτόγνωρη σε διάρκεια κακοκαιρία με κύρια χαρακτηριστικά τις συνεχείς και έντονες χιονοπτώσεις και τις εξαιρετικά χαμηλές θερμοκρασίες.
Ειδικότερα:
  • α) Επί 8 ημέρες στην πόλη της Καρδίτσας και ευρύτερα στο Δήμο μας επικράτησε ολικός παγετός με τη θερμοκρασία να πέφτει ακόμη και στους -18 βαθμούς Κελσίου), ενώ και τις επόμενες ημέρες μέχρι και σήμερα ο  παγετός διατηρείται κατά τη μεγαλύτερη διάρκεια του 24ωρου.
  •  β) Το ύψος του χιονιού εντός της πόλης έφτασε ακόμη και τα 80 εκ και στις ημιορεινές και ορεινές Τοπικές Κοινότητες το 1 μ.
  •  γ) Στο οδικό δίκτυο της πόλης και του Δήμου Καρδίτσας, καθώς και στους κοινόχρηστους χώρους  παρά τους συνεχιζόμενους αποχιονισμούς από μηχανήματα του Δήμου και ιδιωτών, τα οποία μισθώνουμε, έχουν συσσωρευθεί μεγάλοι όγκοι χιονιού και πάγου.
  • δ) Υποδομές και δίκτυα του Δήμου στην πόλη και τις Κοινότητες έχουν υποστεί ζημιές λόγω του παγετού
Με δεδομένο οτι η κακοκαιρία μετά από μια πρόσκαιρη ύφεση συνεχίζεται με νέες χιονοπτώσεις από τα ξημερώματα της Δευτέρας 16/1 και η μετεωρολογική πρόβλεψη είναι οτι τα φαινόμενα θα συνεχιστούν καθόλη τη διάρκεια της εβδομάδας με το συνολικό ύψος του νέου χιονιού να εκτιμάται στα 50 εκ. κάτι που θα επιδεινώσει την ήδη δυσχερή κατάσταση, στην οποία έχει περιέλθει ο Δήμος Καρδίτσας, παρακαλούμε να κηρυχθεί ο Δήμος μας σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.”
Read more »

Πάτησε τον όρκο του αλλά δεν παραιτείται!

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

Δεδομένου ότι ο καθένας έχει δικαίωμα στην (ακόμη και δια του αυτοεξευτελισμού) αυτοδιάθεσή του, το γεγονός ότι ο κ. Παππάς δεν έχει ακόμη παραιτηθεί αποδεικνύει πόσο πολύ γαντζωμένοι στην εξουσία είναι οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.
Από την περασμένη Παρασκευή, όταν έγινε γνωστό το περιεχόμενο της απόφασης του ΣτΕ για τον περίφημο νόμο του περί αδειοδότησης των καναλιών, έντρομος τραυλίζει διάφορες ακατανόητες ερμηνείες της απόφασης, διαστρεβλώνοντάς τη και προαναγγέλλοντας πρακτικά πως ούτε αυτή θα εφαρμόσει.
Επαναλαμβάνει διάφορα φληναφήματα και στρεψοδικίες, ότι τάχα ο περίφημος νόμος του παραμένει σε ισχύ, ότι το ΣτΕ επιβεβαίωσε την παράνομη λειτουργία των τηλεοπτικών σταθμών, ότι κατέστη υποχρεωτικός ο διαγωνισμός και άλλα τέτοια.
Παραδέχεται, βέβαια, ότι κρίθηκε αντισυνταγματική η διάταξή του βάσει της οποίας η αρμοδιότητα του ΕΣΡ μεταφέρθηκε στον ίδιο και η διαγωνιστική διαδικασία ανατέθηκε σε επιτροπή που συστάθηκε στη Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης – αν και μέχρι πρόσφατα μας έλεγε μισοκακόμοιρα «τι να έκανα; Αφού δεν υπήρχε ΕΣΡ;».
Αλλά δια της παραδοχής αυτής, παραδέχεται ο κ. Παππάς ότι παραβίασε τον όρκο του και έδρασε αντισυνταγματικά. Είναι ένας υπουργός που λειτούργησε αντισυνταγματικά – και με τη βούλα της Δικαιοσύνης.
Λοιπόν, για να τελειώνουμε:
-Με την απόφασή του το ΣτΕ έκρινε ότι ο νόμος Παππά είναι αντισυνταγματικός, καθώς παρέκαμψε το ΕΣΡ.
-Επίσημα, δια στόματος του Προέδρου του ΣτΕ (που τοποθέτησε τον εαυτό του στην μειοψηφία), η μεταβίβαση των αρμοδιοτήτων στον «υπουργό – καναλάρχη» ακυρώθηκε. Και επομένως ακυρώθηκε και η απόφαση του γενικού γραμματέα  Ενημέρωσης  περί σύστασης πενταμελούς επιτροπής για τη διενέργεια  του επίμαχου διαγωνισμού χορήγησης των τηλεοπτικών αδειών.  Ως εκ τούτου, ο περίφημος διαγωνισμός και οι «άδειες» που προέκυψαν από αυτόν θεωρούνται ως μη γενόμενα! Μιλάμε για αυτά ακριβώς που διαφήμιζε ο κ. Παππάς επί μήνες.
-Το ΣτΕ έκρινε ότι τα κανάλια  είχαν έννομο συμφέρον  να προσφύγουν στο ΣτΕ κατά του τρόπου αδειοδότησης των τηλεοπτικών σταθμών, ασχέτως αν λειτουργούσαν νόμιμα ή όχι. (Άλλωστε, στην «παρανομία» αυτή είχε οδηγήσει ο ίδιος ο κ. Παππάς, όταν αποφάσισε να μην ανανεωθούν δια νόμου οι προσωρινές άδειες). Πώς γίνεται, λοιπόν, το ΣτΕ να έκρινε ότι οι παράνομοι έχουν έννομο συμφέρον; Μα προφανώς επειδή το δικαστήριο διαπίστωσε την ανωμαλία των δύο τελευταίων χρόνων που είχε ο ίδιος ο κ. Παππάς προκαλέσει. Και κυρίως επειδή αν και «παράνομα» τα κανάλια είχαν τη δυνατότητα να λάβουν μέρος σε μια «νόμιμη» διαδικασία. Για τους λόγους αυτούς, η αποδοκιμασία του ΣτΕ για τη διαδικασία των προσωρινών αδειών φαίνεται ότι είναι έμμεση. (Άλλωστε, οι μόνιμες άδειες θα δίνονταν έτσι κι’ αλλιώς μετά την ολοκλήρωση της μετάβασης στην ψηφιακή εποχή, που ολοκληρώθηκε στα τέλη του 2014). Και γι’ αυτό στην απόφαση δεν αναφέρεται αν η λειτουργία των τηλεοπτικών σταθμών ήταν νόμιμη ή παράνομη. Απλώς αναφέρεται ότι υπάρχει «νομοθετικό κενό».
-Το ΣτΕ έκρινε ότι βάσει του άρθρου 15 παράγραφος 2 του Συντάγματος, το ΕΣΡ έχει την αποκλειστική αρμοδιότητα και σε καμία περίπτωση δεν μπορούσε να παρακαμφθεί με το πρόσχημα της μη συστάσεως της Ανεξάρτητης Αρχής. Αναφέρει δε συγκεκριμένα πως η μη σύσταση μιας Ανεξάρτητης Αρχής δεν είναι συνταγματική, αλλά η μία αντισυνταγματικότητα δεν μπορεί να θεραπευθεί με άλλη αντισυνταγματικότητα. (Άλλωστε, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε προκαλέσει την πρώτη αντισυνταγματικότητα: Όταν βρισκόταν στην αντιπολίτευση αρνήθηκε να δεχθεί τη συγκρότηση του ΕΣΡ, λέγοντας πως αυτό θα γινόταν μετά τις εκλογές και όταν βρέθηκε στην κυβέρνηση τορπίλιζε διαρκώς τη διαδικασία, προτείνοντας πρόσωπα που εκ των προτέρων γνώριζε ότι δεν θα συγκέντρωναν τα 4/5 των ψήφων στη Διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής).
-Το ΣτΕ αποφάνθηκε ότι το ΕΣΡ συμπράττει στη θέσπιση των όρων και των προϋποθέσεων για την αδειοδότηση των τηλεοπτικών σταθμών, ενώ ρητά αναφέρεται  ότι το ΕΣΡ έχει την αποκλειστική αρμοδιότητα να διενεργεί διαγωνιστική διαδικασία και να ρυθμίζει το ραδιοτηλεοπτικό τοπίο.
-Το ΣτΕ αποφάνθηκε πως το Δημόσιο πρέπει να καταβάλει δικαστική δαπάνη ύψους 920 ευρώ σε κάθε προσφεύγοντα. Δηλαδή, εκεί που ο κ. Παππάς θα υποχρέωνε τους καναλάρχες να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη (το μόνο που υπάρχει ανάμεσα σ’ αυτούς και μια τηλεοπτική άδεια είναι το πορτοφόλι τους, έλεγε), τώρα θα τους πληρώσει κι’ από πάνω. Και εκεί που θα μοίραζε τα περίφημα εκατομμύρια στον λαό, τώρα ο λαός θα τους πληρώσει και τα δικαστικά έξοδα!
-Ο κ. Παππάς λέει τώρα πως το ΣτΕ συμφωνεί με τον αριθμό 4 ως προς τις τηλεοπτικές άδειες. Φυσικά, λέει ψέματα. Η πραγματικότητα είναι πως εκκρεμούν άλλες τρεις αποφάσεις (σχετικά με την τιμή εκκίνησης του διαγωνισμού, τον αριθμό των αδειών και τον ελάχιστο αριθμό απασχολουμένου προσωπικού).
-Ο κ. Παππάς λέει ότι το ΣτΕ έκρινε υποχρεωτική τη διενέργεια του διαγωνισμού.  Ούτε αυτό ισχύει. Διότι στην απόφαση αναφέρεται σχετικά:
α) Καθίσταται υποχρεωτική η σύμπραξη του ΕΣΡ στην άσκηση αρμοδιοτήτων, με τις οποίες σε συνεργασία ενδεχομένως και με άλλες ανεξάρτητες αρχές όπου αυτό απαιτείται λόγω της τεχνικής φύσεως των τιθεμένων ζητημάτων, καθορίζονται οι όροι λειτουργίας και αδειοδοτήσεων μεταξύ άλλων και των τηλεοπτικών σταθμών και
β) Σε περίπτωση επιλογής του συστήματος της κατόπιν διαγωνισμού χορηγήσεως των αδειών λειτουργίας των τηλεοπτικών σταθμών καθίσταται υποχρεωτική η διενέργεια αποκλειστικώς από το ΕΣΡ της σχετικής διαγωνιστικής διαδικασίας.
Τι σημαίνει η φράση «σε περίπτωση επιλογής του συστήματος της κατόπιν διαγωνισμού χορηγήσεως των αδειών λειτουργίας»; Μα προφανώς ότι μπορεί να επιλεγεί και άλλη διαδικασία.

         
Και ιδού μερικά από τα πιο σημαντικά σημεία της ιστορικής αυτής απόφασης:
-«Ο νόμος 4339/2015 με τον οποίο ανατέθηκαν οι αρμοδιότητες της Γενικής Γραμματείας Ενημέρωσης στον αρμόδιο υπουργό Επικρατείας, αντίκειται στο άρθρο 15, παρ. 2 του Συντάγματος».
-«Στο άρθρο 15 του Συντάγματος προβλέπεται η αποκλειστική αρμοδιότητα του ΕΣΡ για έλεγχο και επιβολή κυρώσεων στους τηλεοπτικούς σταθμούς. Δεν δύναται όμως να συναχθεί ότι η αρμοδιότητα του ΕΣΡ εξαντλείται κατά το Σύνταγμα στην έκδοση μόνο ατομικών διοικητικών πράξεων, η επιβολής κυρώσεως στους σταθμούς, αλλά σύμφωνα με το Σύνταγμα είναι φορέας άμεσου ελέγχου των τηλεοπτικών σταθμών και στο προγενέστερο της ενάρξεως λειτουργίας αυτών στάδιο, δηλαδή στο στάδιο της χορήγησης των αδειών. Άρα, στις αρμοδιότητες του ΕΣΡ περιλαμβάνεται και η όλη διαδικασία, η οποία θα καταλήξει στη χορήγηση της άδειας».
-«Από το γεγονός ότι ο αναθεωρητικός νομοθέτης δεν προέβλεψε επικουρικό μηχανισμό για την επιλογή των μελών των ανεξάρτητων Αρχών δεν μπορεί να συναχθεί ότι το Σύνταγμα ανέχεται, σε περίπτωση που δεν επιτευχθεί η απαιτούμενη πλειοψηφία των 4/5 στη διάσκεψη των προέδρων της Βουλής, οι αρμοδιότητες οι οποίες κατά το Σύνταγμα πρέπει να ασκούνται από ανεξάρτητη Αρχή, να μεταβιβαστούν από τον κοινό νομοθέτη σε άλλα όργανα της εκτελεστικής εξουσίας. Διαφορετικά εμμέσως το Σύνταγμα παραβιάζεται. Δεν μπορεί όμως σε καμία περίπτωση η εκ πλαγίου παραβίαση του Συντάγματος να θεραπευθεί με άλλη ευθεία πλέον παραβίαση του, τέτοια δε παραβίαση θα συνιστούσε η πλήρης παράκαμψη αρμόδιας ανεξάρτητης αρχής που προβλέπεται ρητώς από το Σύνταγμα. Συνεπώς έως ότου συγκροτηθεί ανεξάρτητη Αρχή (ΕΣΡ) οι αρμοδιότητες αυτής δεν μπορεί να ασκηθούν από άλλα όργανα ακόμη και όταν η άσκηση των αρμοδιοτήτων αυτών επιβάλλεται για την επίτευξη σκοπών, στη θεραπεία των οποίων αποβλέπουν, άλλες συνταγματικές διατάξεις. Το γεγονός ότι έχουν ενδεχομένως αναληφθεί από το ελληνικό κράτος διεθνείς υποχρεώσεις δεν απαλλάσσει το νομοθέτη ή την εκτελεστική εξουσία κατά την εκπλήρωση των υποχρεώσεών της από την υποχρέωση τήρησης των συνταγματικών διατάξεων όπως είναι οι ανεξάρτητες Αρχές».
-«Οι τηλεοπτικοί σταθμοί  που διατηρούν επιχείρηση παροχής τηλεοπτικών υπηρεσιών και προτίθενται κατά τους ισχυρισμούς τους να λάβουν μέρος στη διαγωνιστική διαδικασία που θα διενεργηθεί σύμφωνα με το νόμο 4339/2015 έχουν έννομο συμφέρον να προσβάλουν τις εκτελεστές διοικητικές πράξεις οι οποίες εκδόθηκαν βάσει του εν λόγω νόμου. Συνεπώς, με έννομο συμφέρον άσκησαν την αίτηση ακύρωσης».
Συμπέρασμα: Η απόφαση του ΣτΕ είναι κόλαφος για τον κ. Παππά που έπρεπε ήδη να είχε παραιτηθεί!
Δυστυχώς, όμως, το ΣτΕ μπορεί να ακυρώνει νόμους, αλλά όχι και υπουργούς…


πηγη elzoni
Read more »

Συνεργασία Δήμου-δημοτών για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της νέας κακοκαιρίας

Ενημερώνουμε τους πολίτες οτι το νέο κύμα κακοκαιρίας που πλήττει το Δήμο Καρδίτσας, αλλά και την ευρύτερη περιοχή από τα ξημερώματα της Δευτέρας 16/1 αναμένεται να έχει διάρκεια μέχρι και την Πέμπτη και να συνοδεύεται – με μικρά ενδιάμεσα διαστήματα βελτίωσης – από χιονοπτώσεις, οι οποίες κατά διαστήματα θα είναι έντονες, με πρόβλεψη για συνολικό ύψος νέου χιονιού της τάξης των 50 εκ.
Με βάση τις παραπάνω προβλέψεις και την εμπειρία των προηγούμενων ημερών παρακαλούνται οι δημότες να τηρούν τις σχετικές οδηγίες αυτοπροστασίας από χιονοπτώσεις και παγετό της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας και παράλληλα να συμβάλουν στην προσπάθεια του Δήμου για τον αποχιονισμό και την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση των προβλημάτων της παρατεταμένης κακοκαιρίας με τις παρακάτω ενέργειες:
  • Να αποφεύγουν τις μετακινήσεις με τα οχήματά τους, εκτός αν είναι απολύτως αναγκαίες.
  • Σε περίπτωση που αναγκαστούν να χρησιμοποιήσουν το όχημά τους, να μην σταθμεύουν σε σημεία που να παρεμποδίζεται το έργο των εκχιονιστικών μηχανημάτων (στροφές δρόμων, σε μεγάλη απόσταση από το πεζοδρόμιο), τα οποία επιχειρούν νυχθημερόν.
  • Με δεδομένη τη δυσκολία του έργου της αποκομιδής των απορριμμάτων από τα απορριμματοφόρα του Δήμου και των ανακυκλώσιμων από τα απορριμματοφόρα του Κέντρου Διαλογής Ανακύκλωσης Υλικών, παρακαλούνται οι δημότες να τα κρατούν κατά το δυνατόν περισσότερο σε δικό τους χώρο (βεράντες, αυλές) κλεισμένα σε σακούλες.
  • Λόγω της συνεχούς διέλευσης των μηχανημάτων αποχιονισμού, σε πολλά σημεία μπροστά από τους κάδους συσσωρεύεται χιόνι. Οι δημότες που έχουν κάδους μπροστά από τις κατοικίες ή τα καταστήματά τους μπορούν να συνδράμουν στην προσπάθεια που καταβάλλεται από τους υπαλλήλους του Δήμου για τον καθαρισμό αυτών των σημείων και την προσπελασιμότητα των απορριμματοφόρων. Κατ' αυτό τον τρόπο δεν θα χάνεται πολύτιμος χρόνος και η κίνηση των απορριμματοφόρων, όταν το επιτρέπουν οι καιρικές συνθήκες, θα γίνεται ταχύτερα και η αποκομιδή αποτελεσματικότερα.
  • Για την αναφορά προβλημάτων που σχετίζονται με την κακοκαιρία σε υποδομές του Δήμου (αποχιονισμοί οδών, βλάβες δικτύων κ.λ.π.) οι πολίτες παρακαλούνται να επικοινωνούν στην τηλεφ. Γραμμή του Δημότη: 2441076000 & στο τηλ. 2441350850.
  • Όσον αφορά τα πεζοδρόμια, επισημαίνεται οτι πέρα από την τυπική υποχρέωση που απορρέει από την κείμενη νομοθεσία, αποτελεί κοινωνική ευθύνη όλων μας ως πολίτες να μεριμνούμε για τον καθαρισμό και την προσπελασιμότητά τους.
Οι πολίτες μπορούν να προμηθεύονται δωρεάν αλάτι για χρήση στις εισόδους και τα πεζοδρόμια των σπιτών και των επιχειρήσεών τους από τα παρακάτω σημεία : Δημαρχείο, Ληξιαρχείο, ΚΕΠ ( Δημοτική Αγορά) , Αμαξοστάσιο Δήμου,   Δ/νση Τεχνικών Υπηρεσιών & Πολεοδομίας Δήμου Καρδίτσας (Σαρανταπόρου 140) Δ/νση Τεχνικών Υπηρεσιών Π.Ε. Καρδίτσας (Μπλατσούκα 24)
Επιδεικνύοντας διάθεση συνεργασίας και πνεύμα αλληλεγγύης μπορούμε να συμβάλλουμε όλοι στο να περιοριστούν στο ελάχιστο δυνατό τα προβλήματα της πρωτόγνωρης σε διάρκεια φαινομένων κακοκαιρία.
Read more »

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

ΚΛΕΙΣΤΑ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 17/01

Η συνεχής χιονόπτωση αυτή την ώρα (19.30) στον Παλαμά η οποία έχει καλύψει τους καθαρούς δρόμους με 5 cm χιονιού, προστάζει και για αύριο Τρίτη 17/01, όλα τα σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης του Δήμου Παλαμά να παραμείνουν κλειστά. Η δημοτική αρχή θέλει να καθησυχάσει γονείς και εκπαιδευτικούς και να τους διαβεβαιώσει ότι θα καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια όλες αυτές οι χαμένες ώρες διδασκαλίας να  αναπληρωθούν.
                                                                                                        
Read more »

Σοκ και Δέος στην ενημέρωση για έναν «άψογο στρατιωτικό βηματισμό»!

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

Με όσα συμβαίνουν (με ευθύνη των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ) τον τελευταίο καιρό στην ενημέρωση (επιθέσεις, νόμοι, αντισυνταγματικές παρεμβάσεις και διαγωνισμοί – παρωδίες, μηνύσεις, αγωγές, απαιτήσεις για υπέρογκα ποσά, συλλήψεις και διαδικασία του αυτοφώρου), κοντεύουμε να ξεχάσουμε ότι ζούμε στην Ελλάδα.
Στην Ελλάδα του Πρωταγόρα, δασκάλου των γιων του Περικλή, που δίδασκε ότι σε κάθε λόγο υπάρχει και ο αντίλογος.
Στην Ελλάδα του Ανάξαρχου, δασκάλου του Μεγαλέξανδρου, που δίδαξε την παρρησία και την ελευθερία της γνώμης.
Στην Ελλάδα, του Ξενοφώντα και του Θουκυδίδη, των πρώτων πολεμικών ανταποκριτών που άφοβα και ελεύθερα πρόβαλλαν τις απόψεις τους για γεγονότα και υψηλά ιστάμενα πρόσωπα
Αυτό που ζούμε στην Ελλάδα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι μια αλυσιδωτή συνεχής απόπειρα φίμωσης του Τύπου και των δημοσιογράφων, εξόντωσης των λειτουργών του Τύπου, εξουθένωσης και καθυπόταξής τους.
Αυτό που ζούμε στην Ελλάδα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι μια διαρκής προσπάθεια λογοκρισίας στην πηγή και ενημέρωσης στις ρίζες.
Αυτό που ζούμε στην Ελλάδα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι η επικράτηση του δόγματος «όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας».
Και αυτό που έχει επικρατήσει είναι το δόγμα «Σοκ και Δέος» στην ενημέρωση.
Το δόγμα «σοκ και δέος» έχει τις ρίζες του βαθιά στην ιστορία της προπαγάνδας.
Στην  ιστορία του Σουν Τσου, πολεμιστή και φιλοσόφου της αρχαίας Κίνας, που πρώτος έθεσε τα θεμέλια του συγκεκριμένου δόγματος.
Ο Σουν Τσου επρόκειτο να προσληφθεί ως στρατηγός από τον αυτοκράτορα. Αντί εξετάσεων, ο αυτοκράτορας του ζήτησε να διδάξει τις παλλακίδες του να περπατούν με στρατιωτικό βηματισμό. Εκείνες, μόλις άκουσαν το στρατηγό να τις διατάζει, άρχισαν να χαχανίζουν.
«Έχω τον έλεγχο;», ρώτησε ο Σουν Τσου. Ο αυτοκράτορας ένευσε καταφατικά. Τότε ο στρατηγός έκοψε με το σπαθί του το κεφάλι της πρώτης τη τάξει παλλακίδας. Αμέσως μετά, οι υπόλοιπες ανέπτυξαν έναν άψογο στρατιωτικό βηματισμό.
Αυτό κάνουν με τις αγωγές, τις συλλήψεις και τις διώξεις: Επιδιώκουν τον εκφοβισμό για να επιτύχουν την προληπτική λογοκρισία.
Σκοπός τους είναι να κόψουν μερικά κεφάλια δημοσιογράφων, ώστε οι άλλοι να αρχίσουν να περπατούν με «άψογο στρατιωτικό βηματισμό»!
Μοναδικό καταφύγιο για τη Δημοκρατία παραμένει η Δικαιοσύνη.


πηγη elzoni
Read more »

Ν.Ε. ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ Διπλά εκτεθειμένοι Ν.Δ. - καναλάρχες

Η δημοσιοποίηση της απόφασης του ΣτΕ για την αδειοδότηση των καναλιών δίνει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να βγάλουμε μια σειρά καίρια συμπεράσματα.
Τι μας λέει η απόφαση;
·       Πρώτον, ότι από το ν.4339/15 τον επονομαζόμενο "νόμο Παππά", αντισυνταγματικό είναι μόνο το άρθρο που εκχωρεί το δικαίωμα του ΕΣΡ στον υπουργό.
·       Δεύτερον, ότι η μη συγκρότηση του ΕΣΡ παραβιάζει συνταγματική διάταξη, άρα είναι υπεύθυνες οι προηγούμενες κυβερνήσεις που ολιγώρησαν.
·       Τρίτον, ότι η μέχρι σήμερα λειτουργία των τηλεοπτικών σταθμών με προσωρινές άδειες είναι παράνομη.
·       Τέταρτον,  ότι πρέπει το κράτος να εισπράττει έσοδα από την παραχώρηση των αδειών, ενώ δεν τίθεται ζήτημα αριθμού αδειών.
Τα επόμενα βήματα, είναι ο αρμόδιος υπουργός να συναντηθεί με το ΕΣΡ, ώστε να ενημερωθεί για το χρονοδιάγραμμα που θα ορίσει ως τον διαγωνισμό για την αδειοδότηση.
Στο μεσοδιάστημα, η κυβέρνηση θα προχωρήσει στον ορισμό του ετησίου τιμήματος που θα καταβάλλουν οι εν λειτουργία σταθμοί, περίπου 25 εκατ. ευρώ το χρόνο, βάσει των δεδομένων του διαγωνισμού.
Τώρα λοιπόν που έχουμε τα στοιχεία της απόφασης μπορούμε να πούμε ότι ο πόλεμος των καναλαρχών, με κύριο όπλο την πολύμηνη προπαγάνδα, μπορεί να κατάφερε να καθυστερήσει μια διαδικασία διαφάνειας και νομιμότητας, αλλά κάπου εδώ μπαίνει ένα τέλος, αφού, με δεδομένη την απόφαση της κυβέρνησης να προχωρήσει, το ΣτΕ δίνει το πράσινο φως, και χωρίς αστερίσκους, να γίνει νέος διαγωνισμός. 
Τα ψέματα και η προπαγάνδα της διαπλοκής τελείωσαν και η απόφαση του ΣτΕ δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας. Το νομοθετικό πλαίσιο που αφορά το δημόσιο αγαθό των συχνοτήτων είναι κυρίαρχη ευθύνη της Πολιτείας. Το ΕΣΡ υλοποιεί τους ψηφισμένους από τη Βουλή νόμους.


Read more »

Βήχας μετά από το κρυολόγημα και πώς αντιμετωπίζεται

του Aλέξανδρου Γιατζίδη, M.D., medlabnews.gr


Ο βήχας είναι ένα πολύ συχνό πρώιμο σύμπτωμα πολλών νοσημάτων του αναπνευστικού συστήματος ή μπορεί να αποτελεί εκδήλωση παθήσεων άλλων οργάνων. Δεν είναι πάθηση, αλλά σύμπτωμα. Όταν συνοδεύεται από απόχρεμψη (φλέματα), τότε οι παθήσεις που τον προκαλούν περιορίζονται στην αεροφόρο οδό και στους πνεύμονες
Υπάρχουν δύο είδη βήχα, ανάλογα με την ύπαρξη εκκρίσεων ή μη. ´Ετσι, μπορεί να έχουμε: 1) Ξηρό ή μη παραγωγικό βήχα, 2) Υγρό και παραγωγικό.
Στην πλειονότητα των περιπτώσεων ο βήχας είναι σύμπτωμα ενός απλού κρυολογήματος που συνοδεύεται με μπούκωμα και δακρύρροια.
Σύμφωνα με τις νεότερες οδηγίες της Aμερικανικής Πνευμονολογικής Eταιρείας, ο βήχας, ανάλογα με τη χρονική του διάρκεια, χωρίζεται σε οξύ, όταν η διάρκειά του είναι μικρότερη των 3 εβδομάδων, υποξύ όταν διαρκεί από 3 έως 8 εβδομάδες, και χρόνιο όταν ξεπερνάει το διάστημα των 8 εβδομάδων. Παράλληλα, ο βήχας μπορεί να είναι ξηρός, δηλαδή να μην παρουσιάζει φλέγματα και να νιώθουμε το λαιμό μας να γδέρνεται, ή παραγωγικός, ο οποίος συνοδεύεται από φλέγματα. ......................
Read more »

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

Σκέψεις για το πώς «να πάμε αλλιώς» (Γ)

του Παναγιώτης Μαυροειδής

Ένα σχέδιο λαϊκής αριστερής αντεπίθεσης με στόχο την ανατροπή της αστικής μνημονιακής επίθεσης διαρκείας, πρέπει να ενσωματώνει δημιουργικά και ανατρεπτικά την πλούσια πείρα της πυκνής προηγούμενης περιόδου της ανόδου και της …προσγείωσης των «αντιμνημονιακών αγώνων». Η αφετηρία σχεδιασμού μιας επανεξόρμησης των μαχόμενων κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων αντικειμενικά συνδέει το «τι και πώς να κάνουμε;» με την απάντηση στο ερώτημα «μπορούσε να είχε πάει αλλιώς ως τώρα;». Στα δύο προηγούμενα σημειώματα θέσαμε κάποιες σκέψεις για το δεύτερο ερώτημα.
Στο  ερώτημα αν «μπορούσε να είχε πάει αλλιώς;», ο ΣΥΡΙΖΑ απαντάει με σαφήνεια αρνητικά. Έτσι και αλλιώς θεωρούσε την ευρωζώνη και την κυριαρχία του κεφαλαίου ακλόνητα δεδομένα. Η αρνητική απάντηση, δε συνοδεύεται από αρνητικό, αλλά αντίθετο με  θετικό απολογισμό, μαζί και αίσθηση «δικαίωσης» για τη γραμμή του: «Οι ρήξεις και ανατροπές αποδείχθηκαν χίμαιρες».  Επομένως, σύμφωνα με τη συλλογιστική του,  το ζητούμενο σήμερα, είναι η συμβίωση με την αθλιότητα της μνημονιακής  πολιτικής, με «ολίγη κοινωνική ή/και δημοκρατική ευαισθησία», έναντι του χείριστου (από το χειρότερο) που αντιπροσωπεύει ο Μητσοτάκης.  Εννοείται ότι υπέρ της άποψης αυτής συνηγορεί και η κλασσική συστημική άποψη. Αυτή και αν νοιώθει «δικαιωμένη», με την εξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ…
Εξίσου αρνητική απάντηση δίνει και το ΚΚΕ, «δικαιώνοντας» την εκτίμησή του ότι «όλα ήταν φρούδες ελπίδες» και πως δεν υπήρχαν οι «προϋποθέσεις» για οποιαδήποτε ανατροπή.  Όσο αδρανής πολιτικά και ακίνδυνη ήταν η γραμμή του ΚΚΕ, ειδικά  την καυτή περίοδο 2010-2012, αγνοώντας την τεράστια κοινωνική και πολιτική μετακίνηση, άλλο τόσο είναι και τώρα.  Το ΚΚΕ ποτέ και πουθενά δεν είδε μετατοπίσεις και αναζητήσεις των «κάτω», παρά μόνο «αντιθέσεις των πάνω». Η απάντησή του στο «τι κάνουμε;», ξεχειλίζει από παντού από τις Θέσεις της ΚΕ για το 20οΣυνέδριο του ΚΚΕ: «Ενίσχυση του ΚΚΕ».
Η πλειονότητα (όχι  το σύνολο) των δυνάμεων που αποχώρησαν από το ΣΥΡΙΖΑ, απαντάει θετικά στο ερώτημα της δυνατότητας μιας επιτυχούς εξέλιξης, εντοπίζοντας το «ατύχημα» στην ξαφνική «προδοσία» της ηγεσίας Τσίπρα. Συνακόλουθα, η γραμμή για το ΣΥΡΙΖΑ, περιστρέφεται (με οριακές μετατοπίσεις αριστερά) στο ίδιο μοτίβο: «Αντιμνημονιακό  πατριωτικό μέτωπο, παραγωγική ανασυγκρότηση και  ενότητα της αριστεράς σε αυτή τη βάση». Δηλαδή, επανάληψη μιας γραμμής ήττας.
Στη δική της απάντηση η αντικαπιταλιστική κομμουνιστική αριστερά, οφείλει να σκάψει βαθύτερα πάνω και στα ερωτήματα και τη συσσωρευμένη πείρα. Θα ήταν απείρως πιο βολική για αυτήν (πχ σε σχέση με το ΚΚΕ), να φορτώσει την σημερινή «κινηματική προσγείωση» στο γεγονός ότι ο κόσμος δεν της έχει «δώσει» την απαραίτητη δύναμη επηρεασμού των πραγμάτων. Πράγματι, πως  θα μπορούσε να είχε γίνει μια ουσιαστική ανατροπή με αυτό το επίπεδο του εργατικού κινήματος και την ανυπαρξία μαζικών μαχόμενων κομμουνιστικών πρωτοποριών;  Είναι αλήθεια πως αυτά (και άλλα) όρια υπήρχαν και είναι επικίνδυνη αφέλεια (και μαζοχισμός) να παρακαμφθούν και να επικρατήσει η φιλολογία περί «αποτυχίας και ήττας όλων». Ωστόσο, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όσο είναι αλήθεια πως μια νικηφόρα πολιτική γραμμή προϋποθέτει ένα μαζικό και ισχυρό πολιτικό υποκείμενο, άλλο τόσο είναι αλήθεια και το αντίστροφο: Το ζητούμενο είναι η διαμόρφωση εκείνης της ανατρεπτικής πολιτικής γραμμής από κάθε οργάνωση της επαναστατικής αριστεράς, που να συμβάλει στο να συγκροτηθεί νικηφόρο συνολικό κοινωνικό και πολιτικό υποκείμενο ανατροπής. Με αυτή την έννοια, εμείς αναζητούμε (και δεν κρύβουμε) τα υπαρκτά πολιτικά όρια, όχι για να καλλιεργήσουμε «χαμηλές προσδοκίες» και να τα δούμε «όλα καλώς καμωμένα», αλλά αντίθετα για να αναμετρηθούμε θαρραλέα μαζί τους, δηλαδή να τα υπερβούμε.
Επομένως, το ερώτημα «τι και πως κάνουμε τώρα;», συσχετίζεται με  το απαιτητικό  διπλό καθήκον ανασυγκρότησης: τόσο στο επίπεδο των κοινωνικών αγώνων, της οργάνωσής τους και του πολιτικού τους ρόλου, όσο και σε αυτό της αριστερής κομμουνιστικής πολιτικής πρωτοπορίας.
Τι χρειαζόμαστε λοιπόν σήμερα; Κατατίθενται μερικές σκέψεις.
Μαχόμενο εργατικό λαϊκό μέτωπο ανατροπής
Το έδαφος οποιουδήποτε πολιτικού σχεδίου δε θα πρέπει να είναι η προετοιμασία …για τις επόμενες εκλογές (έλεος!), αλλά η συγκρότηση ενός μαχόμενου λαϊκού αγωνιστικού μπλοκ, ενός μετώπου αντίστασης, μαχητικής αντιπολίτευσης στην κυβέρνηση, για την ανατροπή της πολιτικής της.
Ένα τέτοιο μπλοκ, ασφαλώς πρέπει να είναι διακριτό στις πολιτικές οριοθετήσεις και στοχεύσεις του, θέτοντας στο στόχαστρο την κυβερνητική πολιτική, το ρόλο των ΕΕ, ΔΝΤ, την πολιτική του κεφαλαίου και των τραπεζιτών.
Το αναγκαίο αγωνιστικό μέτωπο για να είναι αποτελεσματικό, οφείλει να διεκδικήσει ανεξάρτητη, ακηδεμόνευτη συγκρότηση και ρόλο, αρνούμενο το ρόλο της πολιτικοποιημένης ουράς σε μηχανισμούς (ΓΣΕΕ κ.λ.π.) που μιλούν για «αγώνες», μόνο για να τους ελέγχουν και τελικά να τους ευτελίζουν.
Υπάρχουν και οι δυνάμεις και τα προπλάσματα μορφών για ένα τέτοιο αγωνιστικό λαϊκό μπλοκ.
Πυρήνας του μπορεί να είναι μια οριζόντια διασύνδεση πρωτοβάθμιων σωματείων σε ιδιωτικό και δημόσιο  τομέα που διαφοροποιούνται από τον καθεστωτικό συνδικαλισμό, καθώς και άλλων συλλογικοτήτων αγώνα.  Νέες ή/και άτυπες μορφές οργάνωσης εργαζομένων (εργατικές λέσχες, επιτροπές αγώνα κατά απολύσεων, δράσεις κατά των ιδιωτικοποιήσεων κ.λ.π), ανεξάρτητα από την ύπαρξη σωματείων, μπορούν να πλαισιώσουν καθοριστικά την προσπάθεια. Χρειάζονται συνειδητές προσπάθειες για την ανάπτυξη αυτών και άλλων μορφών οργάνωσης των εργαζομένων.
Κρίσιμη θα είναι η συμβολή των αγωνιστικών πρωτοβουλιών στη νεολαία (εργαζόμενη, άνεργη, επισφαλώς «απασχολούμενη»), που το τελευταίο διάστημα είναι σε άνοδο (attack, Λάντζα κ.λ.π).
Οι συντονισμοί δράσης κατά των πλειστηριασμών και της δήμευσης της λαϊκής κατοικίας και άλλες κοινωνικές συλλογικότητες που μαχητικά στρατεύονται κατά της κυβερνητικής πολιτικής (δράσεις για την υγεία, την παιδεία, τον πολιτισμό κ.λ.π), μπορούν να αποτελέσουν τον κρίκο σύνδεσης για την εργατική λαϊκή δράση στις γειτονιές και τους Δήμους σε όλη την Ελλάδα.
Δράση μέσα στο μνημονιακό πλαίσιο ή ανατροπή της εργατικής γενοκτονίας;
Είναι αναγκαίο να διαμορφωθεί ένα συνεκτικό πλαίσιο εργατικών, κοινωνικών διεκδικήσεων, στον αντίποδα της αστικής μνημονιακής επίθεσης και της κυβερνητικής πολιτικής, που να διεκδικεί «να ζήσουν οι εργαζόμενοι, με μέτρα κατά του κεφαλαίου τώρα!».  Οι διεκδικήσεις δεν μπορούν να έχουν ως ορίζοντα την «επιβίωση» εντός του άθλιου μνημονιακού πλαισίου, αλλά την ανατροπή του ταξικού συσχετισμού, πριν από όλα (αλλά όχι μόνο) στο οικονομικό πεδίο, στη σχέση εργατικών μισθών/καπιταλιστικών κερδών.
Με αυτή τη λογική, η εργατική λαϊκή δράση, μπορεί να αποκτά ενοποιητικά χαρακτηριστικά και ταυτόχρονα πολιτική διάσταση ανατροπής της κυβερνητικής πολιτικής και γενικότερα των επιλογών του κεφαλαίου, στο βαθμό που διαμορφώνεται γύρω από στόχους όπως:
  • Αυξήσεις μισθών, συντάξεων και επιδομάτων ανεργίας, με αγνόηση των απαιτήσεων Μνημονίου και Τρόϊκας
  • Άμεση μείωση του χρόνου εργασίας και της ηλικίας εξόδου στη σύνταξη- Δουλειά στη νεολαία άμεσα.
  • Διαγραφή των χρεών σε τράπεζες, ταμεία, εφορία κλπ για τους άνεργους, φτωχούς, μισθωτούς εργαζόμενους
  • Ανατροπή της φοροληστείας με μείωση της άμεσης (φόρος εισοδήματος, εισφορές), έμμεσης φορολογίας (πχ ΦΠΑ) και των  κεφαλικών φόρων (πχ ΕΝΦΙΑ)
  • Υπεράσπιση της λαϊκής κατοικίας με ανατροπή των πλειστηριασμών
  • Ανατροπή των ιδιωτικοποιήσεων (υποδομές, νερό, ενέργεια κ.λ.π)
Δουλειά για όλους και με όλα τα δικαιώματα
Το ζήτημα των ριζικών μέτρων για «δουλειά για όλους», με  αντιμετώπιση της ανεργίας, πρέπει να αναδειχθεί με κεντρικό πολιτικό τρόπο.
Η «δουλειά για όλους, με αξιοπρεπείς μισθούς και όλα τα δικαιώματα»,  αποτελεί το κριτήριο και το «μέτρο» θετικής πορείας για τους εργαζόμενους και όχι η «ανάπτυξη» ή η «παραγωγική ανασυγκρότηση» γενικά (με μαζική ανεργία και δουλεμπορικούς όρους).
Εδώ δε χωρούν μισόλογα: Με την (επίσημη) ανεργία στο 24% και την απασχόληση του υπάρχοντος παραγωγικού  ιστού περίπου στο 60%, είναι φανερό πως η λογική του κεφαλαίου θεωρεί «ασύμφορη» τη δουλειά για όλους.
Αυτήν ακριβώς τη λογική, δικαιούται να αμφισβητήσει και να ανατρέψει το εργατικό κίνημα, απαιτώντας εκτεταμένο πρόγραμμα εθνικοποιήσεων και πρόγραμμα δημόσιων επενδύσεων στους παραγωγικούς τομείς σε πρωτογενή και δευτερογενή τομέα, με εργατικό και κοινωνικό έλεγχο.   Μόνο ένα πλήγμα στην ιδιοκτησία του κεφαλαίου και το «μονοπώλιό» του στο θέμα της απασχόλησης, μπορεί να απαντήσει στο ζήτημα της ανεργίας.
Συμβολικές τελετουργίες διαμαρτυρίας ή μαχόμενο κίνημα σύγκρουσης;
Δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια μπροστά στα σημαντικά προβλήματα της μαζικής διεκδικητικής δράσης των εργαζομένων, που οδηγούν σε απομαζικοποίηση και εκφυλισμό.
Ποια είναι λίγο ως πολύ η γενική εικόνα σήμερα; Κατά βάση γίνονται κάποιες 24ωρες απεργίες από ΓΣΕΕ ή ΑΔΕΔΥ, σχεδόν σε προβλέψιμες  ημερομηνίες (πχ κατάθεση προϋπολογισμού), με κατά τεκμήριο μικρή ή/και ελάχιστη συμμετοχή. Πραγματοποιούνται επίσης ορισμένες έκτακτες 24ωρες απεργίες πάλι από τους ίδιους φορείς με αφορμή προωθούμενα κυβερνητικά μέτρα, που συνήθως «κλιμακώνονται» με συγκέντρωση έξω από τη Βουλή τη μέρα της ψήφισης των μέτρων, ώστε να καταγγελθούν αυτά και να βγουν τα «ανάλογα συμπεράσματα». Κοντολογίς, απεργίες χωρίς απεργούς, χωρίς κλιμάκωση και συνέχεια, χωρίς στόχο, χωρίς συμμετοχή εργαζομένων στις αποφάσεις παρά μόνο των διοικήσεων και των κομματικών γραφείων.
Μόνο κάποιες κλαδικές απεργίες ή αγώνες πρωτοβάθμιων σωματείων σπάζουν αυτή την καρικατούρα αγώνων.
Προϋπόθεση για μια εργατική αντεπίθεση είναι να σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος. Αυτό προϋποθέτει μια ανατροπή μέσα στο «σώμα» της εργατικής τάξης. Χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ τη διαμόρφωση μιας μαχητικής  ταξικής αντικαπιταλιστικής πτέρυγας που θα προτάξει την ανάγκη:
  • ριζοσπαστικών εργατικών στόχων, ενταγμένων σε πολιτική λογική ρήξης με το κεφάλαιο
  • εργατικής οργάνωσης και συμμετοχής,
  • συγκρουσιακής κοινωνικής πρακτικής στην ανάπτυξη των αγώνων.
Όταν καμία απόλυση ή «απληρωσιά»,  δε θα μένουν  ατιμώρητες για τον πιο μικρό ή μεγάλο εργοδότη, όταν κάθε απεργιακό βήμα θα αποφασίζεται με τη λογική του επόμενου και μεθεπόμενου βήματος, όταν οι διαδηλώσεις θα είναι μάχες και όχι λιτανείες,   τότε ακριβώς, θα έχουμε ένα μέτρο πως μπαίνουμε σε μια νέα ελπιδοφόρα λογική δράσης.
Το σημερινό συνδικαλιστικό κίνημα λόγω δομής, διάταξης, στόχων, συσχετισμών και γραφειοκρατικής λογικής, δεν μπορεί να δώσει τέτοια μάχη, όσο και αν πρέπει να αξιοποιείται στο έπακρο κάθε αγωνιστικός σπασμός του.
Χρειάζεται μια πραγματική εκστρατεία για νέες μορφές οργάνωσης και δράσης μέσα στη βάση των εργαζομένων, τόσο στους χώρους δουλειάς, όσο και στους κλάδους και τον τόπο κατοικίας. Έχει σημασία να αξιολογηθεί η δράση κατά των πλειστηριασμών, ειδικά στη Θεσσαλονίκη, για τις δυνατότητες που αναδεικνύει για ζητήματα λαϊκής δράσης, σε κρίσιμα ζητήματα που δε σχετίζονται άμεσα με το εισόδημα.
Είναι επείγουσες σήμερα οι πρωτοβουλίες για ενωτικές μορφές κινηματικής πολιτικής παρέμβασης, με στήριξη από το σύνολο των μαχόμενων δυνάμεων σε αυτά τα πεδία.
Έξοδος από την ΕΕ και ρήξη με τη λογική και κυριαρχία του κεφαλαίου
Τόσο η ανατροπή της λιτότητας με ακύρωση των δεσμεύσεων των  Μνημονίων και του Δημοσιονομικού Συμφώνου, όσο και η αμφισβήτηση της μεγάλης κεφαλαιοκρατικής ιδιοκτησίας με μέτρα εθνικοποιήσεων και ανάπτυξης δημόσιων κοινωνικών πολιτικών, θέτουν εξ αρχής, το ζήτημα της εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη και την ΕΕ, καθώς και την ανάγκη μη πληρωμής και διαγραφής του χρέους.
Όχι μόνο η κομμουνιστική αριστερά στα προγράμματά της, αλλά και το εργατικό λαϊκό κίνημα στη δράση του, οφείλουν να θέσουν στην  πρώτη γραμμή το ζήτημα της ρήξης και της εξόδου.
Η  ανάδειξη του στόχου της εξόδου από την ΕΕ στην προοπτική της διάλυσής της, μπορούσε και μπορεί να συναρθρώσει δημιουργικά τη μάχη κατά του κεφαλαίου (ευρωπαϊκού και ελληνικού), με την απαίτηση της δημοκρατίας και της λαϊκής κυριαρχίας στην Ελλάδα και απελευθέρωσης από την ευρω-ενωσιακή απολυταρχία. Αυτό το εκρηκτικό «μίγμα» συνάντησης του «κοινωνικού» με το «δημοκρατικό» και «εθνικό» ζήτημα με όρους εργατικής πολιτικής, ήταν (και είναι) το μεγάλο ζητούμενο.
Το γεγονός ότι αυτή η ρήξη θα θέσει σύντομα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ή αφορμή,  το ζήτημα της αντικαπιταλιστικής ανατροπής και της σοσιαλιστικής προοπτικής στην Ελλάδα, δεν είναι πρόβλημα δικό μας, αλλά του ταξικού αντιπάλου! Η  αξιοπρεπής επιβίωση του λαού σε ένα τέτοιο δρόμο, δεν έχει απροσπέλαστους τεχνικούς/παραγωγικούς  περιορισμούς, όσο ταξικούς και πολιτικούς και με αυτούς πρέπει να αναμετρηθούμε.
Το ζήτημα της παραμονής ή εξόδου της Ελλάδας από την ΕΕ, δεν είναι θέμα κύρια γεωστρατηγικό (ανάλογο της συμμετοχής στο ΝΑΤΟ), αλλά είναι άμεσα και οργανικά συνδεδεμένο με την οικονομική και κοινωνική δομή του ελληνικού καπιταλισμού και τις ασκούμενες μνημονιακές πολιτικές μέσω της Νέας Οικονομικής Διακυβέρνησης της ΕΕ. Για αυτό ακριβώς και δε μπορεί να τεθεί με όρους «εθνικής ανεξαρτησίας», που αντικειμενικά παραπέμπει σε μια προβληματική λογική «ενιαίου εσωτερικού μετώπου», δηλαδή μαζί και με τμληματα της αστικής τάξης ή/και το σύνολό της, ενάντια στον «εξωτερικό εχθρό».
Ειρήνη και δημοκρατία, ενάντια στον πόλεμο, τον πολιτικό ολοκληρωτισμό και το φασισμό
Η πάλη κατά του πολέμου και των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων στην περιοχή, θέτει σε σημαντική προτεραιότητα το θέμα της εξόδου της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ, την αλληλεγγύη και κοινή πάλη με τους πρόσφυγες, μαζί και τη δράση ενάντια στην αιματηρή αναδιαμόρφωση των συνόρων που προωθούν οι ηγεμονικές καπιταλιστικές χώρες.
Η γοργή προώθηση της οικονομικής ληστείας των εργαζομένων και η διαμόρφωση μεγάλων ζωνών ανεργίας και απληρωσιάς, είναι φανερό ότι δεν μπορούν να επιβληθούν μόνο και κυρίως με μεθόδους ενσωμάτωσης και συναίνεσης. Η υπεράσπιση του δικαιώματος στην ελεύθερη συνδικαλιστική δράση των εργαζομένων και της νεολαίας, των συλλογικών συμβάσεων εργασίας καθολικής ισχύος, η διεκδίκηση  των δημοκρατικών ελευθεριών ενάντια στον πολιτικό ολοκληρωτισμό και ειδικά το φασισμό, πρέπει να αναβαθμίσουν τη θέση τους στις συνολικές εργατικές διεκδικήσεις.
Για τον ρόλο και την ευθύνη των πολιτικών δυνάμεων και ρευμάτων της αριστεράς
Είναι κάτι παραπάνω από φανερό, πως χωρίς αντίστοιχα βήματα σε ότι αφορά τον πολιτικό ρόλο των δυνάμεων της κομμουνιστικής και ευρύτερης αριστεράς, οι παραπάνω προσπάθειες στο επίπεδο των κοινωνικών αγώνων θα μένουν μετέωρες.
Υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις, ρεύματα και τάσεις που μπορούν να συμβάλλουν σε αυτό το σχέδιο ανόρθωσης της λαϊκής αυτοπεποίθησης και ενδυνάμωσης της κινηματικής δράσης;
Κατά τη γνώμη μας υπάρχουν ευρύτατες ζώνες αριστερών πολιτικών δυνάμεων και κινηματικών ρευμάτων, που αν κινηθούν σε μια κατεύθυνση συμβολής  στη διαμόρφωση μιας ενιαίας αγωνιστικής κοίτης, μπορούν να φέρουν τα πάνω κάτω. Το αν θα το πράξουν ή όχι θέτει τα όρια της μεγάλης πολιτικής ευθύνης τους.
Το ΚΚΕ έχει σημαντικότατες και φυσικά τις περισσότερες δυνάμεις, μόνο που συνδέει το οποιοδήποτε αγωνιστικό σχέδιο με τις κινήσεις εκτόνωσης της ΓΣΕΕ (κορυφαία τραγικά παραδείγματα η κινούμενη απεργία φάντασμα για το ασφαλιστικό, αλλά και η πρόσφατη στις 8 Δεκέμβρη), ενώ αρνείται πεισματικά κάθε αγωνιστική συμπόρευση με δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής και λοιπής μαχόμενης  αριστεράς. Εξαπολύει μάλιστα και επίθεση κυρίως προς αυτές τις δυνάμεις παρά προς τον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό!
Οι δυνάμεις που στο ένα ή στον άλλο βαθμό έχουν αποκολληθεί από το ΣΥΡΙΖΑ (ΛΑΕ κ.λ.π.), έχουν  παρουσία σε αρκετούς χώρους. Ωστόσο, την ίδια στιγμή που «παίρνουν φωτιά» και περισσεύουν τα λόγια όταν πρόκειται να κάνουν προτάσεις εκλογικής συνεργασίας στις διάφορες αρχαιρεσίες, καθόλου δεν πείθουν για την αγωνιστική και πολιτική φερεγγυότητά τους, καθώς ταυτόχρονα αρνούνται την έμπρακτη αγωνιστική συμπόρευση σε ένα οριζόντιο συντονισμό σωματείων και συλλογικοτήτων αγώνα,  διατηρώντας μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις κοινές παρατάξεις ή/και συνεργασία με το ΣΥΡΙΖΑ.
Οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με την προϋπόθεση της ενιαίας παρέμβασής τους, μπορούν να παίξουν κρίσιμο ενωτικό ρόλο, καθώς αυτή τη στιγμή αποτελούν τον πυρήνα στις περισσότερες προσπάθειες αγωνιστικού συντονισμού, στη μάχη για τους πλειστηριασμούς και σε πρωτοβουλίες της νεολαίας.
Τάσεις και ρεύματα του αναρχικού και αυτόνομου χώρου, ειδικά όσοι δραστηριοποιούνται σε δράσεις κατά της επισφάλειας της εργασίας και υπερβαίνουν τα αδιέξοδα αντι-αριστερά σύνδρομα στα προτάγματά τους, μπορούν να συμβάλλουν σημαντικά.
Δεν είναι εφικτό, αλλά ούτε και  αναγκαίο να υπογραφεί κάποιο πρωτόκολλο «πολιτικής συνεργασίας» όλων αυτών των δυνάμεων.
Ωστόσο, είναι εφικτό και κάτι παραπάνω από αναγκαίο, να «βαδίζουν παράλληλα, χτυπώντας συντονισμένα» τον κοινό αντίπαλο. Όχι με απλή σύμπτωση δράσεων, αλλά με συνειδητό συντονισμό τους και μάλιστα ανοιχτή, αν είναι δυνατό κοινή, πολιτική δέσμευση στήριξής τους με όλα τα μέσα.
Όσες πολιτικές δυνάμεις σταθούν με  ταξική ευθύνη απέναντι στους εργαζόμενους και τη χειμαζόμενη νεολαία, όχι μόνο θα συμβάλλουν στην ανασυγκρότηση του αγωνιστικού πνεύματος και της αποτελεσματικότητας των αγώνων, ξεφεύγοντας από την εκλογομανία, αλλά και θα διαμορφώσουν έτσι ένα γόνιμο πεδίο πολιτικού και θεωρητικού διαλόγου, που θα επανατοποθετήσει σε δημιουργική βάση τις πολιτικές διαφορές.
Αντικαπιταλιστικό μέτωπο και νέος κομμουνιστικός φορέας
Αποτελεί πείρα και της προηγούμενης περιόδου πως χωρίς μία ριζική ανασυγκρότηση και άλματα στη διαμόρφωση μιας αντικαπιταλιστικής και κομμουνιστικής πρωτοπορίας, που θα αποτελεί μια ισχυρή πολιτική ραχοκοκαλιά των προηγούμενων προσπαθειών, δεν μπορεί να απαντηθεί το ερώτημα της συνολικής ανατροπής της επίθεσης. Χρειαζόμαστε σήμερα ένα μαζικό αντικαπιταλιστικό μέτωπο/πόλο, με ισχυρή παρουσία εντός του ενός νέου φορέα/κόμματος της κομμουνιστικής απελευθέρωσης. Και τα δύο αυτά ζητήματα πρέπει να τεθούν σε δημόσια ανοιχτά συζήτηση. Τόσο η κοινωνική επανάσταση, όσο και οι ίδιοι οι κομμουνιστικοί μετασχηματισμοί στην ελληνική κοινωνία (και διεθνώς), όχι μόνο δεν  αποτελούν θέματα του μέλλοντος, αλλά αντίθετα, το ερώτημα «και μετά από μια πιθανή έξοδο και ανατροπή, τι γίνεται;», κάνει επιτακτική τη διαμόρφωση όρων συνειδητής συζήτησης και προγραμματικής επεξεργασίας για αυτά.
Αφετηρία για ένα πιο ισχυρό και με περισσότερο στρατηγικά χαρακτηριστικά και εργατική φυσιογνωμία μέτωπο, αντικειμενικά αποτελεί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Όχι για αυτό που είναι σήμερα, από άποψη πολιτικής γραμμής, οργανωτικής συγκρότησης και δράσης. Υπάρχει επίγνωση των μεγάλων προβλημάτων της. Αλλά για αυτό που αντιπροσωπεύει, κυρίως μέσω του περιγράμματος αντικαπιταλιστικού προγράμματος που έχει δοκιμάσει στην πολιτική της πράξη.  Το πρόγραμμα αυτό, ανεπτυγμένο στα ζητήματα της επαναστατικής στρατηγικής και τεκμηριωμένα εξειδικευμένο στα ζητήματα του άμεσου κοινωνικού και πολιτικού αγώνα, είναι ένα προωθημένο σημείο εκκίνησης. Τα ζητήματα του αγώνα ενάντια στην ιμπεριαλιστική φονική πολεμική δράση του σύγχρονου ολοκληρωτικού καπιταλισμού, καθώς και της πάλης για τη δημοκρατία και λαϊκή κυριαρχία, μπορούν και πρέπει να αναβαθμιστούν.
Δυστυχώς, εκτός από μικρές πολιτικές κινήσεις και συσπειρώσεις, δεν υπάρχουν συγκροτημένες πολιτικές οργανώσεις που θα μπορούσαν να συμβάλλουν άμεσα σε ένα πιο μαζικό αντικαπιταλιστικό μέτωπο. Αλλά, στο σημείο αυτό δεν πρέπει να μπει τελεία. Αντίθετα, πρέπει να παρθούν πρωτοβουλίες που θα δίνουν χώρο για ένα προωθημένο διάλογο και βήματα πολιτικής συνεργασίας ή/και από κοινού στήριξης ενός πιο μαζικού και ισχυρού αντικαπιταλιστικού μετώπου, εμπλουτισμένου με νέες δυνάμεις, εμπειρίες και προβληματισμούς.
Το ζητούμενο δεν είναι η επανάληψη αλλεπάλληλων κύκλων κλειστών συζητήσεων επί κειμένων κοπτοραπτικής, διαχείρισης διαφωνιών και παρέλασης αμφίσημων «μπούλετς», αλλά δημόσια δημιουργική πραγμάτευση κρίσιμων πολιτικών και θεωρητικών ζητημάτων, που θα διαμορφώνουν στέρεο έδαφος σύμπηξης μετώπου.

Θα μπορούσε να είχε πάει αλλιώς; Μπορούμε τώρα; (Α)

Αναγκαίες πολιτικές τομές «για να πάει αλλιώς» (Β)


πηγη pandiera
Read more »