Στις πολυπολιτισμικές κοινωνίες του σήμερα…!

 Του Βάιου Φασούλα

(Ρατσισμός με εισαγωγικά ή μη και αφόρητος λαϊκισμός)

Δ

ύσκολο πράγμα να προσεγγίσει κανείς το φάσμα του ρατσισμού. Σε κάθε του σκέψη θα χαρακτηριστεί ως «ρατσιστής». Τα σύμβολά του να αναφέρει, την πατρίδα του, την περηφάνιά του, τις αδυναμίες των συνανθρώπων του να αναφέρει, είναι ρατσιστής. Και εύκολο είναι για κάποιον να «επισημαίνει» πάνω σου το ρατσισμό, να είναι ο ίδιος ρατσιστής, αλλά να μη φαίνεται κι αυτό αποτελεί ένα επιπρόσθετο φαινόμενο αποκρουστικό από κάθε άποψη και μη αξιέπαινο για την εποχή μας. Ωστόσο θα παραλληλίσουμε την παλιότερη εποχή με τη σημερινή και θα πούμε: Αν ζούσε σήμερα ο παρανοϊκός Χίτλερ και ξεκινούσε τώρα την καριέρα του, σίγουρα πολλά πράγματα δε θα είχε λόγο να τα κάνει και ιδιαίτερα θα τάσσονταν κατά του προπαγανδισμού της ρατσιστικής θεωρίας, αφού σήμερα αρκετοί διατίθενται ως ρατσιστές καλυμμένοι με δημοκρατικούς μανδύες. Και το ρατσισμό, όπως το έχουμε ξαναπεί, τον βλέπουμε σε όλες τις γωνιές του πλανήτη πολύ πιο έντονο και δραστηριοποιημένο ακόμα και από εκείνον του Χίτλερ. Θα λέγαμε λοιπόν ότι πρόκειται για μια ρατσιστική ανακατάταξη ή μετακίνηση ιδιαίτερα σε πολιτικά και ηγετικά πρόσωπα μεγάλης εμβέλειας.

Αν κοιτάξουμε τον κόσμο από την Ευρώπη που ζούμε, θα δούμε ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου της και γενικότερα της Δύσης, να τάσσεται υπέρ της «παγκοσμιοποίησης» και υπέρ των πολυπολιτισμικών κοινωνιών-πολιτειών και για το παρόν και για το μέλλον. Και για να το επιτύχει αυτό κάποια «πράγματα» πρέπει να λείψουν. Και αυτά που πρέπει να λείψουν είναι οι αξίες των λαών και οι ιδιαιτερότητές τους. Εξού και οι εξάρσεις του ρατσισμού και εθνικισμού στην περιοχή των Βαλκανίων, στην Ε.Ε. και γενικότερα στον κόσμο. Θα είναι βολικό για τους «εμπνευστές» και τους υποστηριχτές της «παγκοσμιοποίησης» οι άνθρωποι τούτου του κόσμου, να μάθουν να νοιάζονται μόνο για την πραγματοποίησή της. Πέρα από κει οι λαοί τροφοδοτούνται με… ουμανιστικά τροπάρια και μαθαίνουν να αγαπούν το συνάνθρωπό τους ως εαυτό, που λέει και η εντολή του Θεού. Σαφώς τα τροπάρια περί φιλίας, συμπαράστασης, αγάπης στο συνάνθρωπο τα θεωρούμε αυτονόητα. Οι περισσότεροι άνθρωποι τα φέρνουν μέσα τους, όσο οι άνθρωποι στον πλανήτη μας είναι πιότερο από φτωχοί και καταδικασμένοι να ζουν στο περιθώριο και στην ανυπαρξία

Τροπάρια λοιπόν ψέλνει, εκπέμπει και τροφοδοτεί στους λαούς και η διακήρυξη των Ενωμένων Εθνών, 23.11.1963, και αποτελεί μία από τις πιο σοβαρές αποστολές και σκοπούς του. Όμως αυτός ο διεθνής οργανισμός δεν κατάφερε να μείνει άσπιλος. Μετατράπηκε σε όργανο στα χέρια των μεγάλων και ασκεί καθαρή πολιτική υπέρ των μεγάλων συμφερόντων και κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στους μηχανισμούς κρύβονται οι πραγματικοί φασίστες ή ρατσιστές, αν προτιμάτε, οι οποίοι αξιώνουν απ’ τους λαούς να μην είναι ρατσιστές!!! Και εδώ ακριβώς βρήκε έδαφος ο ρατσισμός, τον επιστράτευσαν και τον… πολεμούν με λαϊκισμό μεγάλης εμβέλειας, προκειμένου να υλοποιηθεί η «παγκοσμιοποίηση» και η πολυπόθητη πολυπολιτισμική κοινωνία, που θα μπορεί να φιλοξενεί κάτω απ’ τη στέγη της το κράμα όλων των «ειδών» των ανθρώπων. 

Σ’ αυτές τις προσπάθειες θα μπορούσαμε να κατατάξουμε την Ελλάδα ως πρωτοπόρο χώρα που… δεν διακρίνει τους πολίτες του κόσμου. Μέσω των δημοκρατικών θεσμών το διαλαλεί και οι πολίτες της υπακούουν. Και το κάνουν, στο σύνολό τους, μένοντας απομακρυσμένοι απ’ τα πλοκάμια του ρατσισμού. Και ως εδώ όλα καλά, σ’ ότι αφορά το λαό. Όμως π.χ. η περίπτωση του Κούρδου ηγέτη Αμπντουλάχ Οτσαλάν που «καρφώθηκε» από Έλληνες αξιωματούχους, δείχνει ποιοι τέλος πάντων είναι ρατσιστές. Και οι μετανάστες, λαθραίοι ή μη, Κούρδοι της Ελλάδας καθώς και άλλοι, έχουν πολλά να μας πουν. Κι αυτοί που πιάνονται καθημερινά στα ελληνικά λιμάνια ακόμα περισσότερα. Μη τα σκαλίζουμε τώρα

Γι’ αυτή τη μεγάλη ιδέα της πολυπολιτισμικής κοινωνίας, αγωνίστηκαν λαοί και συστήματα, όπως ο Χριστιανισμός, ο κομουνισμός, ακόμα και ο καπιταλισμός και η τυποποιημένη δημοκρατία, όπου και επικρατεί. Ιδέα πανανθρώπινη και ποθητή, που όμως σκοντάφτει στις κοινωνικές αντιφάσεις, στα πολιτικά και αφώτιστα όσο δεν πραγματοποιούνται και δε βλέπουμε αποτελέσματα προγράμματα και στα αχνάρια του μεγάλου κεφαλαίου, όπου ρυθμίζει, κατευθύνει τα πάντα και μετατρέπει τον άνθρωπο σε νούμερο.

  Σ’ ότι αφορά τις χώρες των Βαλκανίων αυτή την ιδέα οι λαοί την έκαναν σημαία και αγωνίστηκαν για την ελευθερία, για τη συνύπαρξη των λαών και για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Κι αυτά θα τα δούμε ιδιαίτερα σε όλες τις εκφάνσεις του 19^ου και του 20^ου αιώνα, τα οποία πολεμήθηκαν με όλα τα μέσα των μεγάλων δυνάμεων, ακριβώς για να εμποδιστεί αυτό που σήμερα ονομάζουν πολυπολιτισμικές κοινωνίες ή «παγκοσμιοποίηση». Η Ελλάδα, απ’ την πλευρά της στο πέρασμα των προαναφερόμενων εποχών αντιμετώπισε δυο πράγματα: δέχτηκε τη σκλαβιά και, μέσω του Ρήγα του Βελεστινλή, δίδαξε και πρόσφερε την ελευθερία όπου και υλοποιήθηκε με αγώνες των Βαλκανικών λαών και αίμα.

Την κληρονομιά που άφησε ο Ρήγας, οι Έλληνες την έκαναν λάβαρο και το έδειξαν και εξακολουθούν να το δείχνουν περίτρανα, όχι μόνο προς τους αδελφούς Βαλκανικούς λαούς αλλά και προς όλο τον κόσμο. Μια κληρονομιά που πράγματι αξίζει να νιώθει περήφανος ο νεοέλληνας και, όπως προείπαμε, κι αυτή την περηφάνια την έχει μοιράσει. Δεν μας άφησε κάποια συνταγή ο Ρήγας που να λέει το ένα κράτος-λαός να διαλύσει το άλλο και μάλιστα κάτω απ’ τα οράματα των Ενωμένων Βαλκανίων. Και δεν ήταν μόνο ο Ρήγας. Υπήρχαν κι άλλοι αγωνιστές των γραμμάτων και του πνεύματος που καταδίκασαν τη σκλαβιά και ύμνησαν τη λευτεριά. Δεν χρησιμοποίησαν το λαϊκισμό, προκειμένου να αντιμετωπίσουν το ρατσισμό, που και τότε υπήρχε. Πολέμησαν τους τυράννους της εποχής και τους νίκησαν με τα λάβαρα και τις σημαίες… «Σε γνωρίζω από την κόψη…» λέει ο ποιητής. «Κλείσε στην ψυχή σου την Ελλάδα….» λέει αλλού. Και αλλού λέει… «για του Χριστού την πίστη την Αγία και της πατρίδος την ελευθερία…» Δεν φταίει ο Χριστός, (θεάνθρωπος για άλλους, άνθρωπος για άλλους) για ότι δίδαξε και το κήρυγμά του σήμερα έχει τη σημασία του. Οι άνθρωποι φταίνε, οι άνθρωποι τον κρέμασαν, ρατσιστές του καιρού τους και σημερινοί ρατσιστές που δημιουργούν Γολγοθάδες και σταυρούς σε λαούς.

Τα λέμε αυτά γιατί είναι επίκαιρα. Ο απόηχος του Έπους του Οκτώβρη του 40 και ο απόηχος του Οκτώβρη του 2000 είναι ακόμα στ’ αφτιά μας και συγκρούεται μέσα μας το μεγαλείο με τη ντροπή.   

Και πάμε στο ρατσισμό, όπως παρουσιάζεται τελευταία και στη χώρα μας. Και πράγματι έχουμε Ποιοι; Όχι οι πολίτες αλλά οι μεγαλόστομοι πολιτικοί. Ο κάθε Έλληνας πολίτης έδωσε απ’ τα ιμάτιά του στον ξένο. Έδωσε και ψωμί και ζεστασιά και αγάπη και εξακολουθεί να δίνει. Κι αυτό γιατί δεν πάψαμε ποτέ στον τόπο μας να είμαστε ξένοι. Ας κοιτάξουμε τους λαθρομετανάστες που συλλαμβάνονται και διώχνονται. Οι πολίτες τους δίνουν το χέρι. Δεν γνωρίζουμε κάποιον πολιτικό να κάνει το ίδιο. Κι εδώ είναι ο ρατσισμός. Αυτοί τον έχουν που κάνουν λαϊκισμό κι όταν ένας πολίτης διαμαρτύρεται για τα λάβαρά του, του πλασάρουν πως είναι ρατσιστής. Έχουμε τέτοια άχρηστα φαινόμενα και τα ζήσαμε πρόσφατα. Με τους ρυθμούς που βαδίζουμε και με «πρωτοπόρους» πολιτικούς αναρωτιόμαστε και λέμε: τι τους θέλουμε άραγε τους ποιητές που ύμνησαν και ευλόγησαν τα λάβαρα; Οι πολιτισμικές κοινωνίες του σήμερα τα θεωρούν άχρηστα; Κύριοι «μεγάλοι», πάτε και κοιταχτείτε στον καθρέπτη να δείτε τα πρόσωπά σας. Είναι δικά σας; Τα αναγνωρίζετε; Διέπονται από ανθρώπινα συναισθήματα, όπως υποστηρίζετε ή πετάτε σάπια παρμένα απ’ τα καζάνια της δική σας δημοκρατίας για το θεαθήναι;

Εν κατακλείδι. Εάν και εφόσον στις υπό εξέλιξη πολυπολιτισμικές κοινωνίες δεν αναγνωρίζονται οι ιδιαιτερότητες των λαών και δε χτυπηθεί η διάκριση στη ρίζα, δε βλέπουμε θετικά την εξέλιξη. Και αν νομίζουν μερικοί ότι το να λες ότι, είσαι Έλληνας, χριστιανός, απόγονος πολιτισμών, ιστοριών και παραδόσεων, ηθών, αξιών και αγώνων και σαν απόγονος να είσαι λάτρης, υπερασπιστής και μιμητής του τόπου σου, σε θεωρούν ρατσιστή ή για οπισθοδρομικό, είτε αυτοί είναι πρόεδροι, είτε είναι υπουργοί και ανώτεροι αξιωματούχοι, τέτοιες απόψεις δεν έχουν καμιά σχέση με το ρατσισμό και είναι, δυστυχώς, νυχτωμένοι.

Γερμανία Νοέμβρης 07.2000