Η τρόικα προχωρεί, μετά την οικονομική, σε ανοιχτή πολιτική κηδεμονία της Ελλάδας. Προχθές, Μέρκελ και Σαρκοζί υπαγόρευσαν τα επιτρεπτά όρια του δημοψηφίσματος. Στην ουσία το απαγόρευσαν. Διεμήνυσαν επίσης ότι πρέπει να υπάρξει δικομματική συναίνεση και νέο κυβερνητικό σχήμα. Χθες, Μπαρόζο και Ρομπάι εξειδίκευσαν την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, προσδιορίζοντας το περιεχόμενό της (με κύρια αποστολή την ψήφιση και υλοποίηση του νέου Μνημονίου) και τη διάρκειά της, μέχρι τον Μάρτιο. Το πιθανότερο είναι ότι παρασκηνιακά υποδεικνύονται και τα πρόσωπα της νέας κυβέρνησης.
Η εξέλιξη αυτή είναι πιθανό να μην ευοδωθεί, επί του παρόντος, εξαιτίας της ιδιορρυθμίας του επιβιώνοντος κομματικού ανταγωνισμού στη χώρα μας. Αλλά ακόμη και σε αυτή την περίπτωση δημιουργείται το προηγούμενο της ανοιχτής πίεσης προκειμένου να ωριμάσει η "λύση". Πρόκειται για τη λεγόμενη "νέα μεταπολίτευση του ΔΝΤ", αυτή που εδράζεται στην κατεδάφιση των πολιτικών και κοινωνικών αξιών και κατακτήσεων της Μεταπολίτευσης.
Μέσα στο σκηνικό πιέσεων για συναινετικές πολιτικές λύσεις, η έγερση από τον πρωθυπουργό θέματος δημοψηφίσματος, δηλαδή μιας κατ' εξοχήν πολωτικής ή και συγκρουσιακής διαδικασίας, συνιστά παραβίαση του αυτονόητου. Τι επεδίωκε ο ΓΑΠ με την κίνησή του; Ήταν τόσο αφελής ώστε να πιστεύει ότι θα πετύχαινε να κάνει την "κακή αρχή" για ολόκληρη την Ευρώπη;
Ο ίδιος προβάλλει τον ισχυρισμό ότι χρησιμοποίησε το δημοψήφισμα ως μπλόφα για να εξαναγκάσει τον Σαμαρά να ψηφίσει τη δανειακή σύμβαση. Αν ισχύει αυτό, ο ΓΑΠ ευτελίζει την πολιτική και τη δημόσια λειτουργία του σε χαρτοπαιξία, σε μια περίοδο μάλιστα που η χώρα βυθίζεται στην ηθικοπολιτική κρίση.
Μπορεί να αναζητηθούν και άλλες, πιο σκοτεινές ερμηνείες. Το σίγουρο, πάντως, είναι ότι η πρόταση για δημοψήφισμα δεν εξυπηρετούσε κάποια δημοκρατική προδιάθεση. Δεν αποσκοπούσε να βάλει τον πολίτη στο επίκεντρο των πολιτικών αποφάσεων. Μάλλον σαν προείκασμα μεταμοντέρνας ιντερνετικής δημοκρατίας μοιάζει. Γι' αυτό και ο κ. Παπανδρέου υιοθέτησε χωρίς αντίλογο την υπόδειξη της τρόικας και τελικά έκαψε την "μπλόφα" του. Κατά τα φαινόμενα, καίγεται και ο ίδιος μαζί της.
πηγη avgi
Η εξέλιξη αυτή είναι πιθανό να μην ευοδωθεί, επί του παρόντος, εξαιτίας της ιδιορρυθμίας του επιβιώνοντος κομματικού ανταγωνισμού στη χώρα μας. Αλλά ακόμη και σε αυτή την περίπτωση δημιουργείται το προηγούμενο της ανοιχτής πίεσης προκειμένου να ωριμάσει η "λύση". Πρόκειται για τη λεγόμενη "νέα μεταπολίτευση του ΔΝΤ", αυτή που εδράζεται στην κατεδάφιση των πολιτικών και κοινωνικών αξιών και κατακτήσεων της Μεταπολίτευσης.
Μέσα στο σκηνικό πιέσεων για συναινετικές πολιτικές λύσεις, η έγερση από τον πρωθυπουργό θέματος δημοψηφίσματος, δηλαδή μιας κατ' εξοχήν πολωτικής ή και συγκρουσιακής διαδικασίας, συνιστά παραβίαση του αυτονόητου. Τι επεδίωκε ο ΓΑΠ με την κίνησή του; Ήταν τόσο αφελής ώστε να πιστεύει ότι θα πετύχαινε να κάνει την "κακή αρχή" για ολόκληρη την Ευρώπη;
Ο ίδιος προβάλλει τον ισχυρισμό ότι χρησιμοποίησε το δημοψήφισμα ως μπλόφα για να εξαναγκάσει τον Σαμαρά να ψηφίσει τη δανειακή σύμβαση. Αν ισχύει αυτό, ο ΓΑΠ ευτελίζει την πολιτική και τη δημόσια λειτουργία του σε χαρτοπαιξία, σε μια περίοδο μάλιστα που η χώρα βυθίζεται στην ηθικοπολιτική κρίση.
Μπορεί να αναζητηθούν και άλλες, πιο σκοτεινές ερμηνείες. Το σίγουρο, πάντως, είναι ότι η πρόταση για δημοψήφισμα δεν εξυπηρετούσε κάποια δημοκρατική προδιάθεση. Δεν αποσκοπούσε να βάλει τον πολίτη στο επίκεντρο των πολιτικών αποφάσεων. Μάλλον σαν προείκασμα μεταμοντέρνας ιντερνετικής δημοκρατίας μοιάζει. Γι' αυτό και ο κ. Παπανδρέου υιοθέτησε χωρίς αντίλογο την υπόδειξη της τρόικας και τελικά έκαψε την "μπλόφα" του. Κατά τα φαινόμενα, καίγεται και ο ίδιος μαζί της.
πηγη avgi
2:40 μ.μ.
karditsa-city






