Υπάρχει πρόβλημα κατανόησης της πραγματικότητας.

Η πραγματικότητα είναι οτι στο βαθμό που η Γερμανία (και χώρες σαν τη Γερμανία) επιθυμεί να λειτουργεί την οικονομία της κοντά στις πλήρεις παραγωγικές της δυνατότητες (full capacity) και να έχει πλεονασματικό ισοζύγιο, τότε η Ελλάδα (και οι υπόλοιπες χώρες με ελλειμματικά ισοζύγια) θα πρέπει να τρέχει κρατικά ελλείμματα, ή να υπερχρεωθεί ο ιδιωτικός της τομέας (όπως έγινε στην Ιρλανδία).

Αυτό είναι μαθηματικός κανόνας.

Δε γίνεται διαφορετικά.

Η Γερμανία ισχυρίζεται οτι επιθυμεί μια εξισσορόπηση του εμπορίου.

Λέει ψέμματα.
Η υπάρχουσα πολιτική δεν πρόκειται να βελτιώσει το ισοζύγιο της Ελλάδας με θεμιτό τρόπο, γιατί κανείς δεν πρόκειται να φέρει τα εργοστάσια του στην Ελλάδα για να παράγει προϊόντα, ενώ επενδύσεις απ' τον ιδιωτικο τομέα της Ελλάδας δεν πρόκειται να γίνουν όσο το κράτος του αφαιρεί εισόδημα (επιχειρόντας να "αποταμιεύσει").

Η μόνη ρεαλιστική λύση, ο τουρισμός, θα συνεχίσει να επηρεάζεται αρνητικά απ' το ακριβό Ευρώ.

Αν το ισοζύγιο "βελτιωθεί" καθώς η Ελλάδα φτωχαίνει και δε μπορεί πια να εισάγει, αυτό (πέρα απ' την αύξηση της ανεργίας) θα οδηγήσει σε μια αλυσία χρεοκοπιών που θα ξεκινήσει απ' τον ιδιωτικό τομέα της Ελλάδας, και θα καταλήξει στις γερμανικές τράπεζες, οι οποίες δάνεισαν εξωφρενικά ποσά στην περιφέρεια, είτε άμεσα (αγοράζοντας ομόλογα) είτε έμμεσα (μέσω της διατραπεζικής αγοράς), κάτι που η Γερμανία δηλώνει οτι δεν επιθυμεί.

Είναι προφανές οτι δεν υπάρχει καμία λύση με το σημερινό πλαίσιο.

Αυτά που προβάλλονται ως "λύσεις", πχ ιδιωτικοποιήσεις ΔΕΚΟ και πωλήσεις ακινήτων, δε θα βελτιώσουν το ισοζύγιο.

Το μόνο το οποίο θα καταφέρουν (αν υποθέσουμε οτι γίνουν) είναι να συγκεντρώσει κάποια κεφάλαια το κράτος, με τα οποία θα μειώσει το χρέος σε ελάχιστο βαθμό, μέχρι το τελευταίο να αρχίσει να αυξάνεται πάλι λόγω του ελλειμματικού ισοζυγίου.

Πλήρες αδιέξοδο.

Η μοναδική λύση για την Ευρωζώνη είναι να αλλάξει το σημερινό σύστημα έτσι ώστε να λειτουργεί στα πλάισια του ομοσπονδιακού συστήματος των ΗΠΑ, και να υπάρχει η δυνατότητα άσκησης δημισιονομικής πολιτικής όπου κρίνεται απαραίτητο.

Με άλλα λόγια η Ευρωζώνη να τρέχει ελλείμματα και να τα αναδιανέμει στις χώρες-μέλη, οι οποίες δε θα χρειάζεται πια να δανείζονται απ' τις αγορές, τουλάχιστον όχι όπως σήμερα.

Είναι η μοναδική λύση η οποία θα ωφελήσει τους πάντες και η οποία βασίζεται στην κατανόηση του πως θα πρέπει να λειτουργεί ένα ελεύθερα διακυμαινόμενο σύστημα σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία.

Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Αναγνώστης

 

πηγη ramnousia