Δημοκρατία για μας, απολυταρχία για τους μετανάστες

του Στέφανου Μπατσή

Οι εκφάνσεις που παίρνει δυνητικά η μετανάστευση είναι αρκετές: από μια κατεξοχήν αγροτική περιοχή σε μια αστική, από μία ρημαγμένη λόγω πολέμου χώρα σε μιαν άλλη, απ’ τις φτωχές ζώνες του κόσμου σε άλλες πλουσιότερες...

Η τάση για ομογενοποίηση του κόσμου με βίαια μέσα («εκδημοκρατισμός») με την πρόφαση της δυτικής πολιτισμικής ανωτερότητας, χέρι χέρι με την παντελή αδιαφορία για την εξάντληση των φυσικών πόρων, ακολουθείται απ’ την καταστροφή τεράστιων εκτάσεων χωρών, ακόμη και ολόκληρων κομματιών ηπείρων. Συνέπεια αυτού είναι η δημιουργία ενός μεγάλου, ανθρώπινου πλεονάσματος, που μετακινείται προς τη Δύση με την ελπίδα της επιβίωσης.

Τα κράτη υποδοχής της πληθυσμιακής κίνησης, μολονότι επαίρονται για το δημοκρατικό κι ανθρωπιστικό πνεύμα που τα διέπει, δείχνουν το σκληρότερο πρόσωπό τους. Καταφεύγουν στη στρατιωτικοποίηση των δυτικών κοινωνιών («κουκουλονόμος», δημιουργία νέων σωμάτων ασφαλείας), αλιεύουν νομοθετικές ρυθμίσεις απ’ την ακροδεξιά, επιστρατεύουν ρατσιστική ρητορική (στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων, όλο και σκληρότεροι τρομονόμοι), καταστέλλουν και υφαίνουν ένα συμπαγή ιδεολογικό μηχανισμό που θέλει το διαφορετικό να είναι εξ ορισμού ένοχο.

«Ασφάλεια» ή απολυταρχισμός;

Οδηγούμαστε επομένως σ’ ένα σημείο ήπιου απολυταρχισμού, όπου προτάσσεται η ασφάλεια ως συνδετικός κρίκος της συναίνεσης που επιχειρεί να εξασφαλίσει η καθεστηκυία τάξη πραγμάτων. Το καθεστώς εξαίρεσης τείνει προς την παγίωσή του σε κανόνα.   

Οι μετανάστες βιώνουν μιαν άνευ προηγουμένου κατάσταση εξαίρεσης κάπου στο μεταίχμιο  στατιστικής ύπαρξης και μη ύπαρξης. Στη σύγχρονη Ελλάδα ο μετανάστης μπορεί εύκολα να αποκτήσει και να απολέσει τη νομική του υπόσταση μέσα σε λίγα χρόνια (περίπτωση απονομιμοποίησης λόγω περιορισμένων ενσήμων) κι από φορέας δικαιωμάτων να μεταβάλλεται και πάλι σε ευεπίφορο στην εκμετάλλευση υποκείμενο.

Η νομιμοποίηση των μεταναστών, πέρα από άλλης φύσεως οφέλη που θα επέφερε και τα οποία δεν εξετάζονται απ’ το γράφοντα, θα διαρρήγνυε και την παγιωμένη κατάσταση των ζωνών εξαίρεσης. Θα επέτρεπε στους ανθρώπους αυτούς να διεκδικήσουν με ευνοϊκότερους πλέον όρους μια αξιοπρεπή ζωή (όποιος άλλωστε μπει στον κόπο να διαβάσει τα κείμενά τους θα διαπιστώσει πως στέκονται συχνά στην αξιοπρέπεια).

Αξιοπρέπεια ή θάνατος

Στη σημερινή πολιτική συγκυρία, 300 μετανάστες αποφάσισαν να μεταβούν σε Αθήνα (παλιό κτίριο Νομικής σχολής) και Θεσσαλονίκη (Εργατικό Κέντρο), με σκοπό μια μετωπική σύγκρουση με την κυρίαρχη τάξη (διόλου τυχαίο ότι μεθοδεύεται τεχνηέντως η άρση του πανεπιστημιακού ασύλου στη συγκεκριμένη περίσταση). Επιλέγουν το μέσο της αυστηρής απεργίας πείνας και αναμφίβολα υποκινούνται μονάχα απ’ την ανάγκη τους για μιαν αξιοπρεπή ζωή, την οποία δηλώνουν πρόθυμοι να διεκδικήσουν μέχρι θανάτου. Αίτημά τους η νομιμοποίηση του συνόλου των μεταναστών κι αρωγός τους σ’ αυτήν την κίνηση μια Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης, απαρτιζόμενη από διαφόρους φορείς και συλλογικότητες.

Απέναντι στη λογική των στρατοπέδων συγκέντρωσης, των ευρωστρατών και της διογκούμενης κρατικής αυθαιρεσίας, η υποστήριξή μας στους μετανάστες συνιστά πολιτική επιλογή αφ’ ενός στην αρχική βάση της αλληλεγγύης προς το συνάνθρωπο που πάσχει και αφ’ ετέρου ως εναντίωση στο κράτος της σκληρής πειθάρχησης, στο ΛΑΟΣ και στους αδιάντροπους μιντιακούς κολοσσούς. Στο χέρι μας είναι η ενδεχόμενη νίκη των μεταναστών να αποτελέσει τη θρυαλλίδα της κοινωνικής αντεπίθεσης. 

πηγη pressinaction