Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

Στοχασμοί

του Βαιου Φασουλα

Με το λιγοστό φώς της Δεκεμβριανής ημέρας, με το θρόισμα που αφήνουν τα εναπομείναντα φύλλα, με τον  άνεμο να τα σέρνει δώθε-κείθε, συνωστίζονται στους θάμνους, στις πλατείες, στις αυλές κι εκεί θα αρχίσουν το δικό τους ψιθυρόλογο… Με τις σιγανές και άλλοτε βίαιες βροχοπτώσεις, με τ’ αραιά και που φθινοπωρινά αστράμματα που πλέον ατονούν· με τις καμινάδες, τους ασπρόμαυρους και καφετί καπνούς να σμίγονται πότε με την αντάρα της ομίχλης, πότε να μετεωρίζονται στα βάθια του καταγάλανου ουρανού και άλλοτε να χαράσσουν διάφορα σχήματα στην απεραντοσύνη του.
Εκεί, με το λιγοστό φώς της ημέρας, τους απαλά ψυχρούς ήχους του ανέμου, της βροχής και των φύλλων, εκεί και οι δικές σου σκέψεις
σαν φύλλα θα στροβιλίζονται στο μυαλό…   
      *                       *                     *                     *                     *
«Μη διαλέγεις απ’ τη ζωή τα ελαφρά της βάσανα και θα 'ρθουν πιο βαριά.
Πολέμα τη δυναμικά κι άστη να σου λέει για όνειρα πολλά.
Κι αν θέλεις να τη δεις από κοντά,
κάλεσέ την κάποια νυχτιά· στρώσε γιατάκι λησμονιάς και μ’ ένα χαμογέλι σου δείξε την αγκαλιά σου...
Θα δεις! Θα ’ρθει κοντά!»



«Το να γελάς είναι πολυτέλεια.
Το να χαμογελάς είναι στοχασμοί παλιάς εποχής.
Το να προσποιείσαι πως όλα βαίνουν καλώς και χαμογελάς,
παραβαίνεις τα όρια της πραγματικότητας,
αυτή που ο ίδιος-ίδια έχεις φτιάξει.
Οι «αντιπαραθέσεις» του μέσα σου με το έξω σου…,
που τάχα λες πως συχνά αντιμετωπίζεις και προσπαθείς…,
είναι στοιχεία ματαιοπονίας, πρόχειρου συμβιβασμού υποχώρησης.
Η μεταφορά σου στον αστερισμό του γέλιου προϋποθέτει,
επίσης, τη μεταφορά των αντιπαραθέσεών σου
στο χώρο των κοινωνικών συγκρούσεων.
Μόνο τότε η μελαγχολία σου(κλείσιμο ψυχής),
το μάταιο και η «φυγή» σε στοχασμούς

θα αντικατασταθεί από ζωντανό χαμόγελο!!!» (πρώτη Δεκέμβρη 2016)